[ NBA ] The Dutch-Watch

Het is vrij saai dat de enige twee Nederlanders in de NBA bij hetzelfde team, de Milwaukee Bucks, spelen. Je bekijkt maar één wedstrijd, of vaker één boxscore, om te zien wat Francisco Elson en Dan Gadzuric in hun laatste pot gepresteerd hebben. Aan de andere kant maakt deze constructie het vergelijken van deze 'Hollandse Trots'en makkelijker. De laatste tijd vindt er een schifting plaats in de rangorde, AmerikaanseTopsport is erbij om die voor u te beschrijven.

DOOR TIEL VAN DEN HEUVEL

Het spelen van 'Gadzillah' en 'Geico' (twee bijnamen zo absurd dat ze genoemd moeten worden) hangt af van het al dan niet aanwezig zijn van stercenter Andrew Bogut. Bogut is de laatste tijd vaak geblesseerd en dat geeft beide spelers de mogelijkheid het hout te betreden. Is 'Drew gezond en wel, dan is hij goed voor 35 minuten per wedstrijd en kan ziet (meestal) slechts één van de Nederlanders het daglicht. Tot voor kort was dat Gadzuric, die bij vlagen solide spel liet zien. Maar... Change was on the horizon.

Ik heb de Bucks niet veel aan het werk gezien maar de keren dat dat wél zo was, imponeerde Gadzuric enigszins. Aanvallend is het geen goud wat de man brengt maar verdedigend is hij op zijn minst een ruwe diamant. Blocks, rebounds en zijn presentie zijn bij vlagen heel nuttig voor de Bucks. Verder kan hij prima naast Bogut spelen omdat hij óók snel is. Zo kan hij de centers én powerforwards verdedigen en pressie van Bogut afhalen, die zijn energie dan méér in de aanval kan steken.



Dan Gadzuric knokt weer om de tweede plaats in de centerdiepte (foto NBA.com)
Maar de laatste tijd stapelen de DNPCD's (Did Not Play, Coach's Decision) zich op voor Gadz en lijkt 'Cisco de voorkeur te krijgen. Gadzuric is uit de startende vijf verdwenen, Elson krijgt de kans. De reden ligt denk ik in het onvoorspelbare en onregelmatige spel van Gadzuric. De ene nacht maakt hij zijn zes miljoen per jaar bijna waard, de nacht erop is het huilen met de pet op. Francisco Elson speelt voor minder geld bijna hetzelfde spelletje, maar dan op constante basis.

Van Elson weet je dat hij voor vier of zes punten en eenzelfde aantal rebounds zorgt, als je hem voor een bepaalde tijd op het veld zet. Bij Gadzuric laat een double-double in 12 minuten zich opvolgen door een stunt van nul punten in 17 minuten (bijvoorbeeld). Die inconsistentie moet coach Skiles gek maken. En die leek de afgelopen wedstrijden eindelijk 'Cisco het hoofdknikje te geven en tegen Gadzuric te zeggen: 'Imponeer maar op de trainingen, voor nu mag je de bank warm houden.'

Waarom nu dit artikel? De afgelopen nacht vond er wellicht wederom een schifting plaats. Gadzuric speelde in de wedstrijd tegen de Nets in minder minuten véél efficiënter dan Elson. In de vijf voorgaande wedstrijden speelde hij zo'n tien minuten per wedstrijd, goed voor twee punten. De laatste drie wedstrijden scoorde hij één punt totaal in 26 maal 60 seconden. Het ziet er nog pijnlijker uit als je het zo schrijft. Maar afgelopen nacht kwam de Gadz die ooit een 20-20 scoorde weer opdagen; 18 minuten, 7 punten, 9 rebounds, een block en een steal. Good stuff.

De komende wedstrijden zal, indien Bogut nog niet gezond is, Elson nog wel blijven staan. Maar Gadzuric heeft in ieder geval laten weten dat de strijd om de tweede plek in de centerdiepte hervat is. Zoals al gezegd: AmerikaanseTopsport houdt u op de hoogte.

Meer artikelen van Tiel op powerforward.nl

[NHL] Forsberg voorlopig niet op Noord-Amerikaans ijs

Ruim een week geleden werd nog gespeculeerd over een terugkeer van Peter Forsberg bij de Philadelphia Flyers, maar dat lijkt voorlopig van de baan. The man himself liet de Zweedse TV-zender SVT weten dit seizoen niet terug te keren in de NHL.

Door Harry Weerts

De 35-jarige Zweed staat onder contract bij MODO Hockey uit zijn geboorteplaats Örnsköldsvik; een ploeg uit de Zweedse Elitserien. Maar de tweevoudig olympisch kampioen en tweevoudig Stanley Cup-winnaar is momenteel herstellende van een blessure aan zijn rechtervoet.

"Wanneer ik weer kan spelen, doe ik dat voor MODO", liet 'Foppa' weten. De laatste tijd zat Forsberg voornamelijk in de lappenmand, maar hij stond de voorbije weken wel regelmatig op het ijs om zijn voet te testen. Betrokkenen hopen dat hij weer snel inzetbaar is.

MODO Hockey en Peter Forsberg lijken onlosmakelijk verbonden met elkaar. Voordat de Zweedse ster in 1994 zijn NHL-debuut maakte bij de Quebec Nordiques, speelde hij jaren voor dit team. Ook in het lockout seizoen 2004-2005 verdedigde hij de rood-groene kleuren van de Noord-Zweedse ploeg.


De beroemde actie van Forsberg in de shoot-out van de olympische finale in 1994. In Zweden verscheen de manoeuvre op een postzegel.

[NFL] Pittsburgh steelt de show in Superbowl XVIII

Clutchness moet je waarderen. Hoe graag je ook ziet dat team X wint, als team Y presteert in de minuten waar het om draait, kun je niet anders zeggen dan dat de overwinning, hoe wrang ook, terecht is. Afgelopen nacht wonnen de Pittsburg Steelers in een kraker van een Superbowl van 'mijn' Arizona Cardinals; 27 - 23. Een wedstrijd met hoogtepunten voor elke fan en een ontknoping die in een film niet zou misstaan. Ik voelde me alsof mijn goudvis ter plekke overleed, maar clutchness moet je waarderen.

DOOR TIEL VAN DEN HEUVEL

Een bescheiden 'Superbowl-party' met mijn broer en twee vrienden (waarvan er maar één de hele nacht bleef) maakte voor mij meteen duidelijk dat ik, officieel, verslaafd ben. Van begin tot eind heb ik echt op het puntje van mijn luie bank gelegen. Mijn God wat was het spannend, wat een sfeer ook. De adrenaline bij spelers en supporters straalde door een magische verbinding de huiskamer binnen. Ik kan nu al niet wachten op het volgende seizoen. Een echte party staat al op de planning en reken maar dat ik vaker de zondagnacht op deze manier doorbreng.

Slaap, of beter, dromen, verwerkt volgens sommigen informatie die je gedurende de dag op hebt gevangen. Is het dan zo dat een gebrek daaraan de informatie in de voorkamers van je brein houdt? Het zou verklaren waarom drie plays nu nog als door neonlampen beschenen voor mijn geestesoog verschijnen. Drie plays die de uitkomst van de game als geen ander bepaalden, niet in het minst omdat ze ook voor de punten zorgden.

1. De 100 yard running TD van James Harrison. Poëzie. Zo'n lompe verschijning die letterlijk de longen uit zijn lijf rende. De man ligt nog aan de beademing na zijn recordbrekende run. Ik herinner me dat ik in de 15 seconden ofzo dat het duurde, misschien wel tien keer 'nee' heb gezegd. Daarna jankte ik. Zo mooi. Zo dodelijk.

2. De eerste catch van Larry Fitzgerald. De Steelers hadden duidelijk als gameplan om iemand anders dan Larry het spel te laten bepalen. Maar je kunt 'greatness' niet inkappen. Na zijn eerste goede catch leek er een pak van Larry's schouders te vallen en Kurt Warner leek te beseffen dat hij de bal toch wel naar The Fitz kon gooien. Resultaat waren twee touchdowns later in de wedstrijd, waarvan er één weer magistraal was.



MVP Santonio Holmes, later goed voor de winnende touchdown, rent de bal naar voren (foto NFL.com / Ben Liebenberg)
3. De touchdown van Santonio Holmes. Hij hing wel in de lucht. De Arizona defense hield zich in de wedstrijd vrij goed maar bij vlagen waren de mannen het spoor even beister. In de laatste minuten zorgde dat er al voor dat de Steelers in fieldgoal-position kwamen. Zelfs al zou er geen touchdown komen in die laatste run van Pittsburgh, een fieldgoal zou voor overtime zorgen. Dit is psychologisch zwaar voor Arizona, die zich al opmaakten voor overtime waarschijnlijk.

Over die touchdown: Wow. Centimeterwerk. Goede worp van Roethlisberger, goede vangst van Holmes. De emotie nadat Holmes besefte dat hij zojuist de wedstrijd besliste was ook mooi. Hij hield de football als een baby in zijn armen en moet voor even waarschijnlijk de gelukkigste man op aarde zijn geweest. Vanmorgen was dat anders, toen hij wakker werd met een stekende koppijn, badend in resten Crystal champagne en de gruwel die 'offseason' heet voor de deur.

Superbowl 43 was geweldig. Het was de tweede Superbowl die ik ooit gezien heb en van de vorige kan ik me de spanning niet herinneren. Niet op deze manier. De kwaliteit van de wedstrijd was prima. Veel goede passing (Warner met 377 yards!) en staalharde defense tegen de runs. Fysiek spel, veel penalties, het was genieten. Voor de Cards vind ik het jammer, al bestaat er van deze kant geen twijfel dat Fitz zijn ring nog wel wint. Maar vanaf september juich ik weer voor de Patriots en Randy Moss. Ik heb er nu alweer zin in.