[NHL] Jaaroverzicht 2008 - deel I

In het voorbije jaar gebeurde er weer van alles op de Noord-Amerikaanse ijshockeybanen. Het jaar werd zoals gebruikelijk geopend met de Winter Classic, deze keer in een koud Buffalo. De strijd om de Stanley Cup leverde in de Finals een clash tussen routine en jeugd op. Een jonge Rus werd gekroond tot MVP en zoals gebruikelijk waren er ook de nodige trades.

DOOR HARRY WEERTS

Op 1 januari namen de Buffalo Sabres en de Pittsburgh Penguins het tegen elkaar op in de Winter Classic, inmiddels een traditie geworden. 71.000 fans weerstonden de kou in het Ralph Wilson Stadium. De bezoekers uit Pennsylvania wonnen na een shootout.



Een goed begin van het jaar voor de Penguins. Niet veel later zou er paniek zijn bij deze ploeg. Sterspeler Sidney Crosby raakte op 18 januari in een partij tegen Tampa Bay geblesseerd aan een enkel. Hij zou 18 duels aan de kant staan en de All-Star Game missen. Maar de Canadees kwam terug in stijl.

Sterrenstrijd
De All-Star Game werd op 27 januari gehouden in Atlanta. Voor het Oostelijke team werden Rick DiPietro (Islanders), Zdeno Chara (Bruins), Andrei Markov (Canadiens), Vincent Lecavalier (Lightning), Daniel Alfredsson (Senators) en Ilya Kovalchuk (Thrashers) als starters geselecteerd. Bij het team van de Western Conference waren Chris Osgood (Red Wings), Dion Phaneuf (Flames), Nicklas Lidstrom (Red Wings), Jarome Iginla (Flames), Pavel Datsyuk (Red Wings) en Rick Nash (Blue Jackets) de startende zes.

Het Oosten won met 8-7. Eric Staal van de Carolina Hurricanes werd als MVP gekozen.

Op weg naar de play-offs
Na een absentie van enkele weken keerde Sidney Crosby weer terug in de line up van de Penguins. De rentree van het 21-jarige toptalent uit Nova Scotia was een enorme boost voor de ploeg uit Pittsburgh. Bovendien werden de Slowaak Marian Hossa en Pascal Depuis overgenomen van de Atlanta Thrashers, in ruil voor Colby Armstrong, Erik Christensen en Angelo Esposito. De Penguins zouden in het reguliere seizoen 102 punten verzamelen en de Atlantic Division winnen. Enkel de Montreal Canadiens (104 punten) haalden een betere score in het Oosten. De overige ploegen in de Eastern Conference die zich voor de play-offs plaatsten waren de New Jersey Devils, de New York Rangers, de Philadelphia Flyers, de Ottawa Senators, de Boston Bruins en de Washington Capitals.



In het Westen waren de Detroit Red Wings veruit het sterkst. De ploeg uit Michigan behaalde 115 punten en won daarmee de President's Trophy als beste team in het reguliere seizoen. De Nashville Predators, de Minnesota Wild, de Colorado Avalanche, de Calgary Flames, de San Jose Sharks, de Anaheim Ducks en de Dallas Stars volmaakten het rijtje van ploegen uit het Westen in post-season.

De strijd om Lord Stanley
Veel kenners en liefhebbers voorspelden een Cup Final tussen de Detroit Red Wings en de Pittsburgh Penguins. Deze finale kwam er ook.

Pittsburgh versloeg in de Conference Quarterfinals de Ottawa Senators met 4-0. Daarna werden in de Conference Semifinals de NY Rangers in vijf duels overwonnen. In de Conference Finals werden in een all-Pensylvania clash de Philadelphia Flyers overtuigend verslagen (4-1). Voor het eerst sinds de succesvolle vroege jaren '90 werd de Stanley Cup Finale bereikt.

De Red Wings legden een iets moeilijkere weg naar de eindstrijd af. Eerst werd Nashville met 4-2 geklopt, vervolgens werd de Colorado Avalanche gesweept (4-0) en met een 4-2 zege op de Dallas Stars werd de eindstrijd bereikt.

Het was bij voorbaat een mooi affiche. Twee ploegen met een grote reputatie. De ervaring en niets ontziende verdediging van 'Motor City' (onder leiding van captain Nick Lidstrom) tegenover de aanvallende kracht van Crosby en Malkin aan de kant van Pittsburgh.

De Stanley Cup Finals begonnen op 24 mei in Detroit. De Wings hadden dus thuisvoordeel in de series en buitten dat goed uit. De eerste twee duels in de eigen Joe Louis Arena werden overtuigend gewonnen. De eerste met 4-0 en de tweede met 3-0. Goalie Chris Osgood, die voorafgaand aan de play-offs nog de tweede keus was achter Dominik Hasek, liet met twee shutouts zien tegen de druk bestand te zijn. Mannen als Mikael Samuelsson, Dan Cleary en Brad Stuart wisten makkelijk het net te vinden.

Pittsburgh zou zich niet gewonnen geven. Het derde duel (28 mei) werd in de eigen Mellon Arena gespeeld. De Penguins moesten winnen om nog kans te maken. Dit gebeurde ook. 3-2 was de eindstand. Crosby was met twee doelpunten (beiden op assist van Hossa) de grote man. In het vierde duel in Pittsburgh (31 mei) bewees Detroit toch licht de overhand te hebben. Met 2-1 wonnen de roodhemden, Jiri Hudler werd de matchwinner.

Detroit wilde voor eigen publiek op 2 juni de Cup binnenhalen. Maar daar staken de Pens een stokje voor. Na triple overtime scoorde Petr Sykora de winnende voor Pittsburgh. De Penguins leefden nog en hoopten dat de Wings zo van slag waren dat er nog een stunt inzat.

Het zesde duel (4 juni) in Pittsburgh werd daarom cruciaal. Detroit wilde alles behalve een beslissende zevende pot en begon daarom furieus. De Wings kwamen vrij snel met 2-0 voor via Brian Rafalski en Valtteri Filppula. Maar met een powerplay doelpunt van Jevgeni Malkin vonden de Penguins weer aansluiting. In de derde periode vergrootte Henrik Zetterberg de voorsprong voor de Wings. De ploeg uit Detroit zat op rozen. Toen Marian Hossa vlak voor het einde 3-2 maakte werd het nog even billenknijpen, maar Osgood hield zijn hok schoon.

De Detroit Red Wings wonnen de Stanley Cup Finals met 4-2. Voor de 11e keer in de geschiedenis mocht de ploeg van manager Mike Babcock de grootste prijs in het ijshockey in de prijzenkast zetten.

De Zweed Nicklas Lidstrom was de eerste Europese captain die de Stanley Cup omhoog mocht houden. Zijn landgenoot Henrik Zetterberg kreeg de Conn Smythe Trophy als meest waardevolle speler (MVP) van de play-offs.


...en de Cup ging naar Detroit

Tot zover deel 1. In het vervolgdeel de awards, de draft, opvallende trades, het huidige seizoen en nog enkele opmerkelijke facts & figures.

[ NBA ] Vrolijk kerstmis!

Genieten geblazen. In de NBA werden afgelopen nacht, op eerste kerstdag, vijf wedstrijden van niveau gespeeld. Ook vandaag worden twintig teams in iets minder spannende line-ups aan het werk gezet. Maar laten we het hebben over afgelopen nacht. Vijf wedstrijden, vijf verhaallijnen. Leuke, voor mij onverwachte uitslagen en een sprankje hoop voor de rest van het seizoen.

DOOR TIEL VAN DEN HEUVEL

New Orleans Hornets vs. Orlando Magic

Vooraf was het de vraag of de kleine, snelle Hornets waren opgewassen tegen het brute geweld dat Orlando onderin, in Dwight Howard rond heeft lopen. De cijfers zeggen van niet: De Hornets schoten slechts een derde van hun schoten raak en guard Chris Paul had het moeilijk met de Magic. Hij had vier assists, wat eeuwen geleden moet zijn voor de man, twee turnovers en twaalf punten op weg naar een broodmagere 68 - 88 verliespartij.
Aan de kant van de Magic pakte Dwight Howard routinieus (is dat een woord?) 15 rebounds en drie blocks. Zijn +26 score (het verschil dat je team maakt met jou op het veld) suggereert echter dat zijn presentie alleen al angstaanjagend was voor de Hornets. Dat moet goed voelen.

San Antonio Spurs vs. Phoenix Suns

Een match-up waarin ik vroeger altijd voor de Suns was. Hun koppigheid om eens defense te proberen te spelen, gecombineerd met de wanhoopstrades die Steve Kerr maar blijft verzinnen, hebben me echter naar San Antonio gedreven. San An speelt solide, trots in de verdediging. Ze zijn oud, iets trager maar fundamenteel gewoon goed. Verder doet hun rookie George Hill leuke dingen op het veld en Roger Mason blijkt na vier jaar in de league ineens 'game' te hebben.
De wedstrijd afgelopen nacht moet een thriller geweest zijn. Met nog vier seconden te gaan schoot Roger Mason een drietje om een achterstand van twee punten voor de Spurs om te buigen in een overwinning: 91 - 90. De grote namen produceerden bijna allemaal naar behoren en The Big Cactus miste de 5000e vrije worp. Brick!

Roger Mason heeft wat te vieren na een 'clutch' driepunter
Foto: NBA.com

Washington Wizards vs. Cleveland Cavaliers

Oh boy... Over deze twee teams en de ontmoetingen ertussen is al veel geschreven. Cleveland maakt er een gewoonte van de Wizards uit de play-offs te knikkeren. De Wizards reageren op de enige manier die de macho-cultuur van de NBA toestaat: Door 'beef' te zoeken. De Wizards bleven maar roepen dat ze klaar waren voor Cleveland en LeBron, bleven schreeuwen dat LeBron overrated was, etcetera etcetera etcetera. Als je dan als team afhangt van een man van glas (Gilbert Arenas, deze is voor jou), dan heb je niet slim gehandeld.

In deze wedstrijd nam DeShawn Stevenson voor Washington plaats op de bank. Hij wilde zijn 'swagger' in dit slechte seizoen terugvinden door tegen tweede, mindere, units te spelen. Dat plan werkt als een Helmonder voor DeShawn: Gisteren schoot hij 2-8 (0-5 van driepuntsland) voor 4 punten, hij had een turnover en werd een keer gesmasht. De Wizards verloren met 93 - 89 maar kunnen denk ik wel iets leren van de pot. LeBron James tot 38 minuten dwingen en op 18 punten houden is goed. Bijblijven als je bester speler Caron Butler zijn motivatie thuis heeft gelaten, is goed. Laat me even subjectief zijn: Ik eis een overwinning van Washington, de volgende keer als de teams elkaar treffen.

Dallas Mavericks vs. Portland Trail Blazers

Zullen we het even over 'dompers' hebben? Greg Oden stelt teleur man, goddamn... De Blazers begonnen het seizoen gloeiend heet, 'maar Greg Oden moest zijn weg nog vinden'. Inmiddels zijn de Blazers wat afgekoeld (4-6 in de laatste tien wedstrijden) en ziet Oden er nog steeds verdwaald uit. De lijn voor gisteren, kuch kuch: vier fouten, evenveel punten, drie turnovers en vijf rebounds. Ik zeg niet dat Oden geen goede speler zal worden, maar het zal nog wel even duren. Zonde. De man is grappig en verdedigend wél een beest.

Dallas, dat won met 102 - 94, had een oldschool avondje van Jason Kidd. Hij was vier punten verwijderd van een tripple-double waar hij patent op heeft: precies tien punten met een dozijn rebounds en assists. Prachtig. Verder is hij nog steeds overrated en schoot hij 1-4. Dirk Nowitzki heeft een stil seizoen met mooie cijfers. Gisteren schoot hij weer dertig punten bij elkaar en vond hij ook nog tijd twee assists uit te delen. Josh Howard was okay, Jason Terry was goed. Dit team is nog steeds een play-off team.

Boston Celtics vs. Los Angeles Lakers


Dit plaatje zegt eigenlijk alles wat ik wil vertellen. Ik ben heel erg tegen de Celtics. Ik weet niet waarom, maar is dat niet het mooie van sport? Dat je gevoel schaamteloos de voorrang boven verstand kunt geven? Rajon Rondo is een geniale guard, Ray Allen heeft een picture-perfect schotje, Paul Pierce is stoer, Kevin Garnett is.. Ah! Daar zit het struikelblok. Kevin Garnett is zo onsympathiek, zo smerig, ugh. De man schreeuwde toen hij kampioenwerd een schaamteloze reclamespreuk voor zijn merk Adidas. En deed het fout. Dat is nasty.

Kevin Garnett doet smerige, intimiderende dingen op het veld die er niet thuishoren. De Simon Adebisi van de NBA overwint tegenstanders door zijn grootte. Hadden we vroeger op het schoolplein geen hekel aan mensen die precies hetzelfde deden? Nou en of. Ik gun Kevin Garnett niets dan de verliespartijen die hij in Minesota zo gewend was. De gedachte dat hij het record van de Bulls (72 overwinningen) zou kunnen overtreffen, zit me dwars. Steve Kerr, lid van dat '96 Bulls-team, zegt dat hij zal toasten als de C's hun elfde wedstrijd verliezen. Ik zal met hem meedoen, en me helemaal lam zuipen als de Lakers de Celtics verslaan in de finale. Zoals het hoort.

[ NBA ] DeShawn Stevenson: Zo kan het óók

DeShawn Stevenson heeft de op één na langste streak van wedstrijden die hij in de basis start, van de hele NBA. Tayshaun Prince is de enige die vaker (380) bij de eerste vijf op het veld stond. De nummer twee van de Washington Wizards deed het bijna drie-en-een-half seizoen, 275 wedstrijden. Aan die reeks komt echter een eind. Teamspeler DeShawn kwakkelt met zijn schot, en heeft geen moeite anderen een kans te gunnen.

DOOR TIEL VAN DEN HEUVEL

Stevenson benaderde nieuwe coach Ed Tapscott met het verzoek in de tweede unit gezet worden. DeShawn schiet een gruwelingwekkende 31.7% en denkt dat komst van de bank hem uit het dal kan trekken: 'Hey Tap, I'm struggling a bit, why don't you let me come off the bench and see if I can't get my swag back going against some second-line guys?' Tapscott waardeerde het gebaar en maakte er prompt gebruik van: 'I thought it an enormously gracious thing to say. And so, we're looking at different combinations with the lineup, whether big or small, and let DeShawn go with the second unit for a while. He's the ultimate team guy and that's why I have so much respect for him.'

Een mooi teamgebaar van Stevenson die persoonlijk belang opzij zet om zijn team, zo hoopt hij, beter te maken. Caron Butler speelt voorlopig Shooting Guard en Dominic McGuire kan Stevenson's rol overnemen. Of dit gaat werken? McGuire moest ik opzoeken (slecht teken) en de tweedejaars heeft nog geen sein gegeven ooit een rol van betekenis in de NBA te gaan spelen. Aan de andere kant: De Wiz zijn enorm slecht en misschien dat de balans tussen starters en bank op deze manier wat beter wordt. Vanavond spelen de tovenaars tegen de Bobcats, waar Boris Diaw een wedergeboorte beleeft. Mijn gok: Bobcats +12, maar goed.

Foto wordpress.com

Je moet vooral het gebaar van Stevenson waarderen. Ik had zoiets niet verwacht, van iemand de laatste jaren vooral hoge ogen gooide door in de pers een rel met LeBron James te zoeken. Ik vind het signaal prachtig en hoop dat sommige spelers denken: 'Shit, als ik mijn team elke nacht pijn doe met een +/- score onder het vriespunt, misschien moet ik dan óók een stapje terug doen.'

Ga ik namen noemen? Absoluut! Ricky Davis, Antoine Walker, Stephon Marbury; Als jullie écht willen spelen en winnen, speel dan alsjeblieft een minuut of acht per wedstrijd als astma-medicijn voor de echte jongens. Geef de sterren adem en scoor 4 punten per wedstrijd. Daar zijn jullie goed genoeg voor, heus. Maar dat zijn inkoppers.

Een kijkje in de rating van John Hollinger, die alle spelers rangschikt op effectiviteit leert bijvoorbeeld dat Jerry Stackhouse geen zaken heeft als zesde man voor een play-off team. Ik weet dat je geblesseerd bent, Jerry. Ik hoop dat je plekje op de bank vergeven is. Bruce Bowen: Je staat onder Francisco Fucking Elson in die lijst. En je wilt nog steeds dat we je zien als een defensieve topper. Ik zie je als een misbaksel dat niet weet wat fatsoenlijk basketball is.

Sebastian Telfair, Desmond Mason. Vrij grote namen hè? Zij kennen ongeveer een seizoen gelijk aan dat van Stevenson, qua effectieve inbreng, maar ik denk niet dat zij een verschuiving in rangorde zouden pikken. DeShawn Stevenson doet dat wél, komt zelf met het idee. Denk daar aan als je per ongeluk over een wedstrijd van de Wizards struikelt. Er zit tenminste één persoon in dat team die zijn eigen rugnummer op zijn rug heeft laten inken, en die het wat interesseert. Denk er aan als je volgende keer door je eigen coach gewisselt of genegeerd wordt. Misschien, heel misschien, is het wel beter zo. En ga je er van winnen.