[ MLB ] Terugblik op 2008 (deel 1)

[ MLB ] Terugblik op 2008 (deel 1)

Op de drempel van het nieuwe seizoen kijken we nog even terug naar 2008, wat net als ieder jaar weer een bewogen jaar met vele verrassingen en hoogtepunten was. De dieptepunten laten we achterwege, want die willen we natuurlijk zo snel mogelijk vergeten. In deel één van deze uitgebreide serie staan we stil bij het afscheid van het oude Yankee Stadium, kijken we naar enkele pensioensgerechtigden en naar spelers wier naam in de geschiedenisboeken geschreven werden.

Door Yorick Walburgh

Enig dieptepunt waar ik wel nog even bij stil wil staan, namelijk het afscheid van het oude Yankee Stadium. “The House That Ruth Built” is niet meer, 85 jaar lang was het stadion het thuishonk voor vele legendarische honkbalspelers, maar ook boksers, American Football spelers en zelfs de paus, die er meerdere malen is geweest om zijn zegen te geven. Dit jaar was Yankee Stadium ook het toneel voor de jaarlijkse Allstar wedstrijd, het werd de langste ooit gehouden. De Yankees verhuizen nu naar de overkant van de weg, naar een nieuw stadion met betere faciliteiten, met meer ruimte wordt gebouwd. Kortom: Meer inkomsten voor de club uit de Bronx. We zullen zien of dit het stadion wordt ‘dat gebouwd is door Jeter of A-Rod’. Ergens klinkt het niet goed.

Zoals elk jaar zijn er veteranen die ‘milestones’ halen gedurende het seizoen of een einde maken aan hun lange en productieve carrières. Ken Griffey Jr. is nog niet uitgespeeld, hoewel hij nog steeds niet rond is met een team voor het komende seizoen. Hij presteerde het in 2008 om zichzelf in de club van 600 homeruns te slaan. Er zijn maar vijf andere spelers die dit ooit eerder gedaan hebben.

Pitchers Mike Mussina (Yankees) en Greg Maddux (Padres, Dodgers) hingen hun handschoen aan de spreekwoordelijke wilgen na vele jaren tophonkbal gespeeld te hebben. Mussina moet nog afwachten of hij goed genoeg is om in de Hall of Fame te komen. Hij eindigde wel voor het eerst in zijn carrière met 20 winstpartijen in een seizoen. Helaas voor hem kon hij zijn carrière niet beëindigen met de playoffs, de Yankees waren voor het eerst in dertien jaar niet goed genoeg.
Greg Maddux begon zijn seizoen bij de San Diego Padres en mocht het seizoen bij de LA Dodgers afmaken. Maddux wordt de beste pitcher sinds de Tweede Wereldoorlog genoemd, hij maakte deel uit van het Atlanta Braves team dat menig NL East titel won. Maddux heeft een record van 355 winstpartijen tegen 227 verliespartijen en een ERA van 3.16.

Verder was Manny Ramirez weer eens Manny, dit seizoen. In Boston bleek het geduld met Ramirez helemaal op toen hij niet ver voor de trade deadline klaagde over pijn in zijn knie en niet wilde spelen. De Red Sox vertrouwden het zaakje niet helemaal toen Ramirez even vergeten was welke knie ook alweer pijn deed en prompt was er niks te zien op de scans (voor de zekerheid scanden de Red Sox meteen beide knieën). Manny was namelijk aan het eind van zijn contract en de Red Sox hadden de optie om twee jaar te verlengen voor 20 miljoen dollar per jaar. Manny en zijn agent Scott Boras wilden hier graag onderuit zodat ze konden profiteren van de Free Agent status die Manny zou kunnen krijgen.



Manny Ramirez was weer eens 'Manny'. Hij verruilde Boston voor Los Angeles, een verhuizing die wonderen deed voor zijn knie (foto Stars and Pinstriped, wordpress.com)

Zijn teamgenoten werden de matige inzet uiteindelijk beu en vroegen of hij naar een ander team kon gaan. Dit lukte nog maar nipt: Manny ging naar LA, Boston kreeg Jason Bay van Pittsburgh en de Pirates kregen weer wat prospects van beide partijen. Manny bleek gelijk geen last meer van zijn knie te hebben en leidde de Dodgers naar de playoffs. Bay deed gelukkig niet onder voor Manny in Boston en wist ook de playoffs te halen. Goede deal voor alle partijen dus, want het had veel erger kunnen verlopen. Door zijn gedrag en de globale economische situatie heeft Manny Ramirez het maar moeilijk een lange termijn contract te krijgen. Hij zou zoeken naar een vierjarig contract van $25M per jaar, maar tot zover willen de LA Dodgers en de San Francisco Giants niet verder gaan dan 1 of 2 jaar. Wordt vervolgd.

Josh Hamilton was het verhaal van het jaar (na de Tampa Bay Rays). De outfielder van de Texas Rangers die als eerste in de draft van 1999 werd gekozen maakte eindelijk zijn faam waar. Wat het verhaal speciaal maakt is dat hij sinds zijn intrede in de league onder de druk was bezweken en hij raakte aan drugs. Hij verloor alles, was een paar jaar weg van het honkbal en stal zelfs om in leven te blijven. Uiteindelijk belde hij bij zijn oma aan en vroeg om hulp. Met ‘God aan zijn zijde’ en veel hulp van oude vrienden lukte het Hamilton om in beeld te blijven bij Major League clubs en Cincinatti gaf hem in 2007 de kans om te laten zien wat hij nog waard was.

Na getrade te zijn voor verrassende werper Volquez bloeide Hamilton dit seizoen helemaal op en werd hij verkozen tot het All Star team. In de Homerun Derby sloeg Hamilton een record aantal homeruns en werd hij bijna de eerste speler ooit die een bal Yankee Stadium uitsloeg. Hij won echter niet in de finale. Niet erg: Voor hem was het al een overwinning nog in leven te zijn en weer te spelen. In de tweede helft van het seizoen ging het niet meer super met Hamilton, maar de verwachting is dat hij alleen maar beter zal worden.

Méér verhalen van het vorige MLB-seizoen over enkele dagen, in deel 2 van dit artikel.

[ NFL Combine ] Darrius Heyward-Bey

Snelste man van de NFL Combine, één van de hoogste springers en een veilig onderwerp in de weddenschap: 'Wie gaat er bij de Draft de NFL in?'. Darrius Heyward-Bey liep 40 yards in 4.30 seconden. Géén illustere sub-4.3 maar toch een snelheid waar een storm op zee jaloers op is. Een kleine introductie.

Door Tiel van den Heuvel

Heyward-Bey blonk tijdens de combine uit in vrijwel alles wat hij deed. Hij sprong als een malle, deed zijn cone drills naar behoren en wist 100 kg zestien maal te bankdrukken. Verraste hij mensen hiermee? Waarschijnlijk niet. Darrius voelt de warme spotlights al op zich gericht sinds hij in zijn vroege tienerjaren het gras in Maryland kapot rende.

Hoewel hij miljoenen gaat maken in de NFL is Heyward-Bay ook thuis op het, surprise surprise, atletiekveld. Na highschool stortte hij zich echter volledig op het spel met de gekke bal. Kon hij eerst nog als linebacker (verdediger achter de frontlinie) speelde, lijkt 'wide receiver' zijn positie met voorkeur. Rechte lijnen lopen, af en toe met een scherpe verandering van richting, ballen vangen en touchdowns scoren.



Foto NFL.com

In zijn college jaren is hij tot nu toe goed voor vijftien TD's (waarvan 13 als ontvanger van een pass) en heeft hij voor bijna 2500 yards vordering voor zijn team gezorgd. Hoewel zijn carriere op college vroegtijdig eindigt door zijn komst naar de NFL, snuift Heyward-Bey met deze cijfers aan verschillende records van de school.

'Mock drafts', voorspellingen van hoe de draft in eind april zal verlopen, zien Darrius als een late pick in de eerste ronde. Waarom niet hoger? Volgens NFL.com is Heyward-Bey op dit moment nog te veel een 'one trick pony', iemand die verrekkes hard rent en verder weinig brengt. Andere zwakheden die ze ophoesten zijn met ervaring denk ik goed op te lossen. Darrius heeft grote handen, lange benen. Kortom; de perfecte bouw om een ster op zijn positie te worden. Ik ben nu al fan.

Binnenkort méér korte introducties van aankomende sterren in de NFL

[ NBA ] Stephon Marbury vrij man

Stephon Marbury is vrij om te gaan waar hij wil. Dat was hij al, aangezien hij al lang niet voor 'zijn' Knicks heeft gespeeld, maar nu kan hij eindelijk voor een ander team uitkomen. De New York Knicks kochten hem uit voor iets minder dan 20 miljoen (vermoedelijk) waardoor hij dus verkiesbaar is voor andere ploegen, en in de play offs nog mag spelen. Gaat Starbury's ster weer stralen of zal hij de chemie van zijn toekomstige werkgever ook verneuken, als een plensbui op een zomerdag?

Door Tiel van den Heuvel

De laatste berichten zien Marbury spelen voor de Boston Celtics. Naar eigen zeggen is hij al door de groenen benaderd en zelf ziet hij de faam en een mogelijk kampioenschap waarschijnlijk ook wel zitten. Als anti-fan van de Celtics heb ik gemengde gevoelens bij de move, mocht die doorgaan. Dit is zo'n transactie als die van Shaq, toen hij naar Phoenix ging. Dit kan heel goed, of heel slecht uitpakken.

Het beste scenario is dat Marbury genoegen neemt met een minuut of tien, vijftien per wedstrijd om Rajan Rondo of Ray Allen te vervangen. Het beste scenario schetst een Marbury die toejuicht van de kant, niet een Marbury die met een handdoek op zijn hoofd chagrijnig zit te kijken. In andere woorden: Het beste scenario vraagt om een attitude van Marbury die mij, als toch wel trouw NBA fan, compleet vreemd is.

Maar. Kevin Garnett speelt bij Boston. Paul Pierce deelt de kleedkamer, net als Ray Allen. Mijn punt: Zullen deze veteranen toestaan dat Marbury de sfeer verziekt? Ik denk dat Marbury wel heel gestoord is als hij de prime time ster verwacht te worden in Boston. Ik zou de kleedkamer wel eens willen zien na een optreden van Marbury in de media, waarin hij iets zegt in de lijnen van: 'This is a struggling team right now. But I think with me at the point, we could be great!'

Onderschat vooral de invloed van Garnett niet. Hoewel ik het niet zeker weet denk ik dat zijn enigszins (enigszins?!) intimiderende lichaamstaal ook afstraalt op zijn teamgenoten. Je haalt geen grappen uit met The Big Ticket. Als je zijn avond verneukt vind je jezelf verzuipend in zijn speeksel in het hoekje van de tuin van Boston. Denk ik. Verder heeft KG al met Starbury gespeeld in Minesota en ze hebben samen bescheiden successen gekend. Zou het KG een zeldzame NBA'er maken, eentje die werkelijk nog een sprankje vertrouwen in Marbury heeft?