[NFL] Kurt Warner doet het opnieuw

Soms heb je van die van die verhalen die als er een film van zou worden gemaakt deze te ongeloofwaardig zou zijn. De carrière van Kurt Warner is zo’n voorbeeld. Na zijn verblijf op college werd de footballspeler niet gedraft en via de Arena Football League en de Amsterdam Admirals schopte hij het zelfs tot tweevoudig MVP en winnaar van de Super Bowl. En misschien komt hier nog wel een onverwacht vervolg bij, want met zijn team, Arizona Cardinals, plaatste hij zich zaterdag voor de tweede ronde van play-offs na een 30-24 overwinning op de Atlanta Falcons.

Door Chris van Dijk


Foto: Getty Images

Niemand had aan het begin van het seizoen hoge verwachtingen van de Arizona Cardinals. De ploeg won vorig jaar precies de helft van de zestien competitiewedstrijden en ook voor dit seizoen werd de ploeg niet gezien als kanshebber voor de play-offs. Het goede seizoen is vooral de verdienste van quarterback Kurt Warner, want als hij het goed doet, presteert de ploeg pas goed.

De loopbaan van Warner is een zeer opvallende binnen de NFL. Na zijn collegetijd werd hij uitgenodigd voor het trainingskamp van de Green Bay Packers, maar kreeg geen contract. Uit nood ging Warner aan de slag in de Arena Football League, de spectaculaire indoorversie van de sport. De twee seizoenen die hij hier speelde zorgde hij ervoor dat zijn ploeg, de Iowa Barnstormers, de finale van de competitie haalde.
Warner werd door zijn prestaties in de lijst met twintig beste Arena Football spelers ooit opgenomen en op basis van zijn spel verdiende hij een contract bij de St. Louis Rams in de NFL. Warner was echter niet klaar om hier al te spelen en werd in de zomer ondergebracht in Nederland. Bij de Amsterdam Admirals kon hij ervaring opdoen en werd hij klaargestoomd voor het echte werk. Warner werd samen met Jake Delhomme, de quarterback van de Carolina Panthers, de bekendste speler van de Admirals.

Larry Fitzgerald vangt hier een touchdown pass van Kurt Warner.

Foto: Baltimore Sun

Na zijn zomer in 1998 in Amsterdam ging Warner naar St. Louis om de reserverol achter Trent Green op zich te nemen. Deze blesseerde zich echter in de voorbereiding, waardoor Warner ineens de startende quarterback werd. En hoe. Hij werd de eerste speler die drie touchdownpasses in zijn eerste drie starts gooide en Warner werd de leider van een aanval die al snel de bijnaam de ‘Greatest Show on Turf’ kreeg. Warner werd gekozen tot MVP van het reguliere seizoen en na winst in de Super Bowl kreeg hij ook nog de titel van MVP van deze wedstrijd.

Ook in zijn tweede jaar liep de aanval van de Rams als een van de beste uit de geschiedenis van de league. Alleen verdedigend was St. Louis minder goed en werd de ploeg al in de eerste ronde van de play-offs uitgeschakeld. Na het vervangen van negen van de elf verdedigende basisspelers slaagden de Rams er in om in 2001 opnieuw de Super Bowl te halen en weer werd Warner de MVP van de NFL. In de finale verloor de ploeg echter van de underdog New England Patriots.

Na dit seizoen raakte de carrière van Warner in verval. Zijn spel werd minder en mede door blessures verloor hij zijn startende positie aan Marc Bulger. In 2004 ging hij naar de New York Giants, waar hij na een paar mindere wedstrijden werd vervangen door Eli Manning, waardoor hij de Big Apple na een jaar alweer verliet. Hij tekende bij de Arizona Cardinals, waar het hem niet lukte om zijn loopbaan echt uit het slop te halen. Hij wisselde vaak van startende positie met Matt Leinart en leek niet meer zo goed als hij bij de St. Louis Rams was. Tot hij dit seizoen weer de kans kreeg en er in slaagde van de Arizona Cardinals een topteam te maken. Zeven van de eerste tien wedstrijden werden gewonnen en Warner was de grote kanshebber op een derde MVP-award. De laatste weken van het seizoen speelde Warner echter minder en met hem gelijk het team uit Phoenix. Het record van 9-7 was echter genoeg voor Arizona om voor het eerst sinds 1998 de play-offs weer te halen.

In de Wild Card Game kwam Arizona uit tegen Atlanta, de andere verrassing van dit NFL-seizoen. De eerste keer met balbezit was goed voor een touchdown en in de tweede helft namen de Cardinals definitief de wedstrijd in handen. Warner was goed voor in totaal twee touchdown passes en één interception. Mede door zijn spel slaagden de Cardinals er in om de volgende ronde in de postseason te bereiken. Zaterdag mag de ploeg het nu opnemen tegen de Carolina Panthers. Inderdaad, de ploeg van Jake Delhomme, de andere star quarterback van de Amsterdam Admirals. Geeft de wedstrijd van volgende week een bijzonder Nederlands tintje.

[ NFL ] Gevechten om de wilde kaarten

Ik heb het juiste moment, het juiste seizoen, gekozen om de NFL te gaan volgen. Naar het schijnt zijn er nog nooit zoveel interessante verhaallijnen door elkaar geweven, zo rond de tijd van de play-offs. 2009 Was het jaar waarin de Miami Dolphins de AFC East wonnen, na vorig jaar 1-15 te hebben gespeeld. Inmiddels liggen ze er uit na kansloos te zijn gebleken tegen Baltimore. Het is ook het jaar waarin de Indiana Colts negen wedstrijden op rij wonnen om de play-offs te halen, om er vervolgens uit te vliegen tegen de San Diego Chargers, met 8-8 de grap van de NFL play-offs. De ene 'high' wordt gevolgd door een 'low', en we zouden het niet anders willen.

DOOR TIEL VAN DEN HEUVEL

De Chargers haalden met 8-8 de eerste plaats in de zwakste divisie van de NFL, de AFC West. Ter vergelijking: In de NFC South zijn de New Orleans Saints met 8-8 het slechtste team. Goed. Een eerste plaats is per definitie goed voor de post-season en in het formaat van de NFL (één wedstrijd, winnaar gaat door) kan dan alles gebeuren. Bill Simmons schreef in zijn laatste column, en eerder al, over de "Nobody believed in us except the people in this locker room!"-potentie die zulke clubs hebben.

Met de uitschakeling van de Colts verdwijnt ook de MVP van het reguliere seizoen, Peyton Manning, van de velden. Dit verslag is niet compleet zonder te vermelden dat het aan deze man niet gelegen heeft. Hij gooide een magistrale 310 yards (25 op 42) zonder interceptions. Waar ging het voor Indiana dan wél mis?

In het begin liepen de lange passes van Manning perfect. Gonzalez kon een paar ballen pakken voor flinke terreinwinst. Samen met Reggie Wayne was Gonzalez goed voor 226 yards en 1 touchdown, op slechts 10 passes. Ondertussen kon San Diego echter gewoon meekomen. Darren Sproles droeg de bal voor méér dan 100 yards en QB Philip Rivers deed zijn baan ook naar behoren. De wedstrijd eindigde gelijk en in overtime bepaalde de toss de winnaar. MVP Manning kreeg zijn handen niet meer op de bal, de Chargers bekeren verder.



Foto nfl.com

De tweede upset van de avond vond plaats in Phoenix, Arizona waar de Atlanta Falcons niet sterk genoeg waren voor de Cardinals. En dat is mooi, want Larry Fitzgerald van de Cardinals is na Moss mijn favoriete speler, heb ik besloten. De man die er uit ziet als een rastafari ontving zes passes voor 101 yards, nice, waaronder één touchdown die zo goddelijk was dat je hem gezien MOET hebben.

Fitz Fingerspitz opende hiermee de score in wat een boeiende wedstrijd zou worden. Atlanta's touchdowns waren beauties uit het coachingboekje. Hoewel mijn kennis nog altijd nihil is ga ik daar maar van uit, de defense van de Cardinals zal toch niet zó slechts zijn? Als dat wel zo is, voorspel ik een vroegtijdig einde voor die mannen. Vooral bij de 14-9 aansluiting van Atlanta was er geen Cardinal te bekennen.

De wedstrijd werd uiteindelijk beslist door een slordige interceptie en 'running' touchdown van Hightower van de Cardinals. Met een episch dansje besloot hij het feest en stuurde hij Atlanta de off-season in. Back to the rack boys, you got some squats to do.


Ook over (bijvoorbeeld) de NFL schrijven? De deur staat wagenwijd open! amerikaansetopsport@gmail.com

[ NBA ] Terugkeer van 'The Finger'

Ik heb me in het verleden vast en zeker negatief over de man uitgelaten. So what? 'The Finger' is ook irritant en, met uitzondering van zijn leidinggevende eigenschappen, zie ik geen plaats meer voor hem in een NBA team. Maar voor vandaag en morgen, alle lof voor Dikembe Mutombo. Mutombo (42) wordt verwacht een contract te tekenen bij zijn oude club de Houston Rockets. Naar eigen zeggen kon de bejaarde shotblocker geen 'nee' zeggen tegen aanhoudende smeekbedes van Tracy McGrady en Yao Ming.

DOOR TIEL VAN DEN HEUVEL

Voor degenen die het nog niet snapten: Dikembe Mutombo Mpolondo Mukamba Jean-Jacques Wamutombo, vanaf nu weer gewoon Mutombo, heeft er in zijn carrière een gewoonte van gemaakt met zijn vingertje te schudden als hij één van zijn 3256 blocks had gemaakt. Vroeger gingen de Garnett-esque intimidatiepraktijken van Dikembe verder dan De Vinger maar de NBA riep hem een halt toe. Daarom dus het simpele vingertje dat tegen publiek en spelers zei: 'Niet vandaag. Niet in mijn huis.' Ook al speelde Mutumbo uit, dit was zijn boodschap. Bad ass.




Nu vind ik dat vingerschudden eigenlijk nogal puberachtig. Alonzo Mourning flexte zijn biceps na een goede actie. Dan houd je het spel en de show bij jezelf en je eigen kwaliteiten. Iemand vernederen omdat hij het lef had tegen een bewezen block-machine omhoog te gaan is onnodig kleinerend, wat mij betreft. Ik ben helemaal voor de ruwe kantjes aan het spel, we zijn geen mietjes, maar mindere spelers wijzen op hun inferieuriteit is, nogmaals, Garnett-achtig. Bovendien lokt het reacties uit die je niet wil: Af en toe was het genoegen aan de zijde van de aanvaller.

Maar de man achter De Vinger is een ander verhaal. Ten eerste verbleekt het 'NBA cares' gebeuren bij de inspanningen van Dikembe. Waar tien NBA spelers een dag gingen knutselen na orkaan Catrina, is Mutombo vaak in Afrika te vinden waar hij soms alleen, soms in gezelschap, het hele continent probeert te helpen. Geen relatief onzinnige ziekenhuisbezoekjes voor Mutombo, maar de handjes uit de mouwen en proberen een verschil te maken.

Verder wil ik de kans aangrijpen om het over werkethiek te hebben. Niet in het minst om een bruggetje te maken naar wat komen gaat. Blijft u vooral lezen! Maar op je 42e terugkomen voor wat in de NBA ongetwijfeld een hongerloontje is, gewoon om te spelen en er bij te zijn, dat moet toch ergens voor tellen? Zoveel spelers pakken de cash en geven er de brui aan zodra ze een pijntje hier of daar krijgen. Mutumbo was op zijn 41e nog een essentiëel deel van de Rockets' memorabele winning streak. Als een fijne wijn laat Mutumbo zien dat je nooit te oud bent om, zowel op als van het veld, kwaliteit te leveren.



Foto NYpost.com

Stephan Marbury een Celtic? Holy shit! Dit valt onder het kopje 'te mooi om waar te zijn', vergeet dat handige bruggetje. Mijn anti-pathie van de Celtics is inmiddels gerapporteerd en de geruchten op internet waren al een poosje dat Mutombo een plekje op het Celtics roster zou krijgen. Ik dacht 'Shit, een bewezen winnaar en verdedigende kracht voor een team dat al akelig goed is. Not good.' Maar na eerdere berichten dat Mutombo het niet zou worden ('phiew...') las ik het volgende van Mark Stein, ESPN.com:

'Nearly one year since Stephon Marbury last played in a regular-season game, signals are getting stronger that the New York Knicks' outcast will eventually make his comeback with the Boston Celtics.'

Niet alleen de schrijfwijze, ook de inhoud doet met verbazingwekkend veel aan Harry Potter, deel drie denken. Daarin wordt een profetie besproken waarin de verloren gewaande dienaar (Marbury als Wormtail) bij zijn meester (Kevin Garnett uit de Timberwolves-dagen als Lord Voldemort) terug zal keren. Op hun weg terug naar de macht laten ze een pad van vernieling achter en de climax is toch dat de goeierikken winnen. Als je HP7 nog niet gelezen hebt wil ik mijn oprechte excuses aanbieden als je ook maar voor één moment hebt gedacht dat Voldemort als winnaar uit de strijd zou komen, maar de vergelijking was te goed om te laten liggen. En daarnaast: Als je deel 7 nog niet gelezen hebt ben je een eind zonder verklappen niet waardig. Wat doe je op deze blog?